Krutynia prowadzi przez mozaikę jezior, rzek, trzcinowisk, podmokłych łąk i lasów. Ta różnorodność siedlisk sprawia, że na stosunkowo niewielkim obszarze można obserwować wiele gatunków ptaków i ssaków.
Rzeka jest domem, nie dekoracją
Bóbr pozostawia ślady żerowania na nadbrzeżnych drzewach i pomaga kształtować mokradła. Zimorodek przemyka nisko nad wodą, bielik patroluje większe akweny, a czaple, żurawie, gęgawy i cyraneczki korzystają z płycizn, trzcin i spokojnych zatok. W lasach żyją jelenie, łosie, lisy, puszczyki, a znacznie rzadziej można dostrzec wilka.
Obecność zwierząt nie jest gwarantowana — i właśnie tak powinno być. Najlepsza obserwacja odbywa się z dystansu, bez wabienia, karmienia ani śledzenia. Cisza zwiększa szanse na spotkanie i jednocześnie ogranicza stres zwierząt.
Woda, las i trzcinowiska
Jeziora dają przestrzeń ptakom wodnym, spokojne odcinki rzeki są miejscem żerowania zimorodków i bobrów, a stare drzewa zapewniają kryjówki dziuplakom. Trzcinowiska chronią brzegi i stanowią miejsca lęgowe. Wpływanie w nie kajakiem może niszczyć rośliny oraz płoszyć ptaki, nawet jeśli gniazda pozostają niewidoczne.
Siedem zasad gościa
- Zabierz wszystkie swoje odpady — również resztki jedzenia.
- Nie wpływaj w trzcinowiska i nie wychodź na dzikie brzegi.
- Obserwuj zwierzęta z dystansu; nie karm ich i nie używaj nagrań do wabienia.
- Nie zrywaj roślin wodnych ani chronionych roślin lądowych.
- Rozmawiaj ciszej, szczególnie rano, wieczorem i w rezerwatach.
- Korzystaj z wyznaczonych miejsc odpoczynku i sanitariatów.
- Zgłoś operatorowi spływu zauważone odpady lub zagrożenie.
Ochrona Krutyni nie wymaga skomplikowanych gestów. Najważniejsze są powtarzalne, codzienne decyzje tysięcy osób odwiedzających szlak.
